Mój cały świat

Żal mi Wrocławia. 

Nie widzę, aby za kilkadziesiąt dni miała się tu odbyć

wielka, światowa impreza.

Jako wroclawianka, kochająca to miasto miałam nadzieję,

że będą wielkie fety, imprezy sportowe, plakaty, bilbordy,

mówiące o tym piłkarskim zdarzeniu.

A tu jak zawsze cisza i fuszerki.

A tak bo jak inaczej nazwać  "cudaki".

W lutym 2011 roku pisałam,

jak pięknie odremontowano Dworzec Mikolajów.

Piękny budynek nabrał barw i elegancji.

Przejście pod dworcem też miałam nadzieję ujrzeć w nowej odsłonie.

Niestety. Remont skończył się na budynku.

Przejście razi brzydotą, która śmiesznie wygląda

przy odnowionej części.

Nowa, elewacja zabezpieczona środkiem antygraffiti

i część stara z graffiti w najgorszym wydaniu.

Kilka tygodniu temu moim oczom ukazał się piękny obrazek.

Ale jak weszłam pod tunel - wybałuszyłam oczy: CO TO JEST???

W przejściu dworca namalowano kolorowe reklamy.

Na stary zniszczony tynk i tylko niewielkie fragmenty.

Reszta jak dalej obskurna, z łuszcząca się farba, brudem,

wybitymi szybami i zardzewiałą konstrukcją.

Dla mnie - szkoda farby, ale pewnie ktoś jest zadowolony.

Jutro kolejna wizyta u lekarza, poprawy nie ma,

a tu zbliża się sesja i obrona...ech 

Wrocław zmienia się z każdą chwilą.

Nie muszę nawet biegać po mieście, wystarczy, że jak miś z bajki,

popatrzę sobie zza szybki tramwaju.

Czasem warto robić zdjęcia, aby uchwycić to, co przemija.

Nawet nijakie graffiti.

Niedawno fotografowalam sówki bliźniaczki

na ul. Jedności Narodowej,

ale już jednej z sówek nie ma. O tej

Zamalowali  ją fani Śląska... błeeee

zamienili ją na takie coś:

Kolejne sówki bliźniaczki, a może raczej przypsiapsiółki nierozłączki 

były na elewacji budynku na zbiegu ul. Drobnera a Łokietka.

Niestety postawili tam rusztowania

i sówki znalazły się pod ciepłą pierzynką ze styropianu.

Ale na szczęście, a raczej nie,

bo dla mnie zniszczono piękną elewację,

ktoś namalował Sówkę "Białą Damę", niedaleko tych sówek

- na budynku starego odremontowanego Aresztu Wojskowego,

tuż za Mostem Uniwersyteckim.

Ujrzałam ją zza szybki tramwaju

Szkoda, bo dla mnie to już wandalizm,

nawet jeśli to jest taka sówka, bo zniszczono zabytek.

O  tym pięknym budynku możecie poczytać TUTAJ

i pooglądać TUTAJ

Pogoda jest przepiękna. 

Wciąż wyciągam z torebki telefon i cykam takie fotki, 

bo jak nie robić, gdy na górze

niebieskie niebo, białe chmurki

i ptaszyska na słupie:

Gdy ta "góra" coraz bliżej nieba

A na dole, za szybką tramwaju,

już w drodze do domku mam nie tylko 

sowy:

Przecież już wiosna, 

a to dowód na nią:

Pan Zamek marzy o...

kluczu 

Na jednej z bram na ulicy Górnickiego.

A moje marzenie...???

hi hi w wąskiej szpalcie.

I jestem pewna, że niejedna z nas ma takie marzenie.

Nie umiem odnieść się do komentarzy pod artykułem

o Michałku na wp.pl

Po prostu mi wstyd, że mieszkam między ludźmi

którzy potrafią tylko obgadywać i narzekać.

Pewnie mi też się oberwie nie od jednej osoby,

na pewno już sobie konto zapełniłam, reklamę zrobiłam

i nie wiadomo co.

Najtrudniej oceniać jest sobie, najłatwiej innych.

Dzisiejszy wpis to mały spacer po moim osiedlu,

a raczej spacer po ul. Jedności Narodowej nr 149,

gdzie odnalazłam kolejną sówkę.

Wygląda troszkę jak Pomysłowy Dobromir:

A w drodze powrotnej z zakupów zrobiłam zdjęcie

naszego najwyższego (jak dotąd) wieżowca.

Wydaje się tylko nieco wyższy od kopuły kościoła.

No ale zdjęcie zrobione z drugiego końca miasta,

z okolic kolejnego placu budowy,

gdzie ma powstać piękny kompleks "Promenady Wrocławskie"

Więcej informacji na: 

http://blog.promenadywroclawskie.pl/buduj-z-nami-nowa-dzielnice-wroclawia/

A tak ma wygladać po zakończeniu budowy Sky Tower.

Zdjęcie użyczone ze strony: http://www.hoffman.wroc.pl/

Więcej informacji na:

Dzisiaj  w pracy byłam już w nowej spódniczce.

Na pizzę wpadli do mnie moi głodni synowie, 

więc w ramach wymianki:

ja im zamówiłam dwie duże pizze

(na szczęście była promocja),

a oni natrzaskali matce fotek w nowej kreacji.

Tylko słychać było:

Nie róbcie zdjęć brzucha..... ha ha

A na dodatek dziś kolejne muralia

na budynkach wrocławskich.

To wykonane jest na ścianie  szkoły przy ul. Górnickiego.

Ponieważ zdjęcia robiłam z ul. Sienkiewicza,

niewiele widać. Dlatego też kolejne zdjęcie

ze strony"Gazety Wrocławskiej".

Klikając na nie możecie zobaczyć inne muralia.

Wrocław, miasto w którym mieszkam już 25 lat.

Ależ rocznica.

Fakt, nie jestem rodowitą wrocławianką, 

jak większość z nas.

Miasto, które wciąż mnie zaskakuje.

Na tę sesję, przez ulewy, czekałam kilka dni. 

Dzisiaj zaraz po wyjściu z tramwaju wyjęłam moją komórkę

i zabrałam się do pracy.

Ulica Jedności Narodowej 93.

To tu wg http://pik.wroclaw.pl mieści się Galeria U.

"Galeria U mieści się w starej kamienicy,

w przestrzeni postmieszkaniowej,

w samym centrum wrocławskiego Śródmieścia.

Jako niekomercyjna i niskobudżetowa inicjatywa

wpisuje się w jego kontekst.

Przestrzeń otwarta na różnorodne aktywności

oraz eksperymenty twórcze zyskuje profil laboratorium,

skłaniającego się w kierunku promowania

wolnej kultury i sztuki."

Już dawno zaciekawiły mnie nietypowe malowidła

na ścianach budynku.

Drzwi, oryginalne drzwi, do Galerii U

pilnuje  czarny pies, chyba doberman.

Nad nim, po parapetach chodzą koty

Jeden z kotów przycupnął na gzymsie 

obserwując parę młodych ludzi.

On lata na kuli, może to bańki mydlane,

może jej myśli kłębiaste ha ha kto wie....

Ona, jak diwa lat 20 - stych.

Dla mnie kojarzy się z  Marlene Dietrich.

Całość ulotna, przyciąga wzrok.

Do tego dochodzą sznurki z kolorowymi proporczykami.

Ciekawi mnie co mieści się Galerii U, może kiedyś wejdę do środka.

Obiecałam nową sówkę,

którą  wypatrzyłam idąc na zakupy.

Blisko mojego domku,

a jakoś się chowała do tej pory.

Jutro idę na specjalną sesję fotograficzną,

bo znalazłam super fotki na murach.

Znów pod domkiem.

A spódnica wyglada tak:

Tył:

Przód:

Dzisiaj miałam cudowne, niespodziewane dwa spotkania, ale o tym jutro.

Czasem wystarczy impuls, aby zadziałać.

Tak stało się pod wpływem komentarza  mojej Kinguni,

która napisała pod moimi sówkami,

że u niej na murach maluje się szczurki.

 I moja ciekawość zaczęła mnie zżerać.

Na szczęście jest mi dane żyć w czasach internetu, który mądrze wykorzystywany daje olbrzymie możliwości.

Podróżuję tam, gdzie zapewne nigdy nie pojadę.

 Pamiętajmy tylko o jednym – każde zdjęcie w sieci, każdy post jest chroniony prawem autorskim.

Nie przekraczajmy pewnych granic. Wystarczy podaj źródło.

U mnie kliknięcie zdjęcia przeniesie Was na stronę pobrania informacji.

 A więc wybieramy się na wycieczkę w poszukiwaniu graffiti i szczurków.

A jaki kraj odwiedzimy?

Pokaże to już pierwsza fotografia:

Szczurek i budka telefoniczna.

Większość fotografii można obejrzeć na stronie 

znanego brytyjskiego artysty graffiti  BANKSY.

Ja wybrałam kilka.

  Przy pracy z łopatą:

Przy pracy z kilofem:



Kłamczuszek?

Spadochroniarz:

A ja się boję:

Z parasolem:

Kocham Nowy Jork:

Bo jestem tego warta!!?

Dobra muza to jest to:

A jeszcze, gdy śpiewa taka dziewczyna:

Dmuchawce, latawce ...w Oceanside:

Więcej nie trzeba, jestem pewna, że Was zachęciłam do poszukiwań.

 Graffiti  we Wrocławiu też jest.  Może nie takie, ale....



Spacerując po wrocławskich uliczkach, zakamarkach, podwórkach,

można natknąć się nie tylko na małego krasnala,

który biega nam gdzieś między nogami, albo chowa się tuż przy wejściu do budynku.

Na samych budynkach, na ich ścianach, na murkach  przycupnęły

sówki. 

Nie wiem skąd się wzięły, kto je maluje.

Wiem, że zaraziłam się od camparis i teraz mój wzrok wciąż ich poszukuje.

Kilka z nich udało mi się spotkać.

 Poszukiwania trwają, ale bez przesady, jak się natknę na jakąś - kliknę fotkę.

Wiadomość z dzisiaj: zaliczyłam ćw. z postęp. admin. - na "PIĄTKĘ".